We kwamen er al snel achter dat er, behalve enkele goede culturele festivals, ternauwernood een culturele agenda bestaat in de Bosnische hoofdstad. Gelukkig barstte de zomer nog van de culturele evenementen, met het Sarajevo Film Festival als hoogtepunt. Het reguliere filmbezoek in de stad staat in schril contrast met de populariteit van het filmfestival. Natuurlijk is het er ook een kwestie van zien en gezien worden op de rode loper, maar Bosnië kent een rijke film historie en is trots op haar cinematografie. Film wordt beschouwd als het belangrijkste export product van Bosnië. Zoals de Fransen hun wijn hebben heeft Bosnië haar film. Toen Jasmila Zbanic in Berlijn de Gouden Beer won voor haar film Grbavica vierde de hele stad feest, van taxi chauffeur tot minister.

Maar het festival liep ten einde, tegelijk met de zomer, en daarmee zette ook een oorverdovende culturele stilte in. De liefde voor film leek te verdwijnen als de zomerzon. De vijf doeken die de stad rijk is reduceerden hun programma tot Superman returns, of Miami Vice, van de producties van eigen bodem en de kwaliteitfilms die draaiden op het filmfestival leek niets meer over te blijven. Tijd voor ons om aan de slag te gaan dus.